Istniejący już ponad dwadzieścia lat szwedzki zespół Protestera z pomocą wytwórni Halvfabrikat Records w ubiegłym roku postanowił uczcić dwudziestolecie swojego debiutu, wznawiając go po raz pierwszy w historii na CD. Kampen Går Vidare nagrany został w 1999 roku i wypuszczony z logiem Skuld Records na kasecie.

Protestera jest już zasłużonym kolektywem szwedzkiej sceny punk rockowej. Obraca się w zaangażowanych politycznie rejonach anarcho-punka. Przesłanie niesione w tekstach jest silnie wyeksponowane, zespół śpiewa swoje utwory w języku ojczystym, ale zadbał także o anglojęzyczne tłumaczenia w książeczce, dodając do tego kilka słów deklaracji swoich buntowniczych poglądów. Mimo upływu lat, wiele tekstów można uznać za uniwersalne i pod względem ideologicznym album się mocno nie zestarzał. Muzycznie natomiast już jest trochę gorzej. Album nagrany został dawno, w kilka dni, i nawet jak na tamte czasy brzmi garażowo. Zdaje sobie sprawę, że punk to brud brzmieniowy, ale muszę przyznać, że płyty nie słucha się łatwo. Odmiana punka prezentowana przez Protesterę należy do tzw. hałaśliwych i dosyć chaotycznych, nie przykładających uwagi do niuansów. Ma być bunt i agresja, te dwa punkty zdecydowanie zostały na Kampen Går Vidare odhaczone, ale osobiście brakuje mi głębszej wartości muzycznej, a ilość rozkrzyczanych wokali damskich i męskich czasami zwyczajnie męczy czy irytuje. Dwadzieścia osiem minut trwania albumu nie przelatuje za gładko. Znając nieco nowsze nagrania, mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że są znacznie dojrzalsze i po prostu słuchalne.

Wszystkie moje przemyślenia nie zmienią jednak faktu, że Kampen Går Vidare ma już swoje miejsce w historii muzyki i nadal może zachwycać publikę, do której kierowane są te dźwięki. Pierwsza płyta zespołu Protestera może nie uwodzi finezyjnymi aranżami, ale oferuje szczerość i bezpośredniość. Coś dla typowych puck rockowych die hardów.

Ocena: 5/10

Protestera na Facebook’u.