Trochę obawiałam się tej recenzji, a dokładnie tego, co zrodzi się w mojej głowie po przesłuchaniu Ecce Homo black metalowej załogi z Krakowa. Ale jak się okazuje, zupełnie niepotrzebnie. Cień jest kolejnym zespołem, który pokazuje, że nasz rodzimy black potrafi wprowadzić słuchacza w niepowtarzalną atmosferę, a ponadto ma swoje charakterystyczne brzmienie.

Tutaj każdy dźwięk do siebie pasuje i nic nie jest przypadkowe. Jednocześnie w dźwiękach nie słychać jakiejś sterylności i nadmiernego dopieszczenia. Nazwałbym to delikatnie przybrudzoną perfekcją. Agresja łącząca się z dość… bujającymi momentami riffami jak chociażby na początku Rebellion. Na duży plus zasługuje jakby zachrypnięty scream wokalisty. Ciary, ciary i jeszcze raz ciary. Podoba mi się koncepcja tworzenia blacku, który opiera się bardziej na motywach marności, gdzie liczy się klimat, a nie na zasadzie „blasty, blasty, blasty i więcej Szatana” i tak od początku do końca w każdym utworze. Oczywiście na Ecce Homo nie brakuje takich motywów, ale nie są one przedawkowane. Mimo wszystko czym byłby black metal bez blastów?
Trudno wybrać najlepszy kawałek. Każdy ma w sobie coś charakterystycznego, co zapada w pamięć. Ale chyba najbardziej to Betonowe Królestwo i Umarły Krzyk, bo są w 100% polskie.
Dużą rolę odgrywają intra w poszczególnych kompozycjach, które stopniowo wprowadzają nas w atmosferę nienawiści i dekadencji. Lekko ambientowe jak w Rebellion, czy z delikatnym rockowym zacięciem w utworze tytułowym albo z połączeniem tych dwóch w Umarłym Krzyku. Zaletę stanowią także zmiany tempa, co pozwala wysłuchać całości z przyjemnością.

Na te chłodne jesienno-zimowe dni Ecce Homo jest jak znalazł. Powiew black metalowego chłodu, który jednak zdecydowanie wzmaga krążenie w krwioobiegu. Ten album jest na tyle dobry, że po ostatnim dźwięku Silent March chce się więcej i powraca się do początku. Dlatego w oczekiwaniu na kolejne LP od chłopaków, wystawiam teraz ocenę ich debiutowi.

Ocena: 9/10