Niedawno przeczytałem, że scena southern metalowa w naszym kraju nie istnieje i raczej skupia się wokół kilku osób i grup grających sporadyczne koncerty. Jednak czym dziś jest ten cały southern metal i czy istnieje tak naprawdę gdziekolwiek? Czy to ubieranie się w dżins, skórę i kopiowanie dźwięków takich grup jak Down czy Black Label Society? Na całe szczęście łódzka grupa Death Denied zmyślnie unika jakiejkolwiek szufladki idąc swoją drogą już od ponad dekady. A jak prezentuje się ich najnowszy album Through Waters, Through Flames?

Śledząc dokonania zespołu od pierwszej płyty z przyjemnością obserwowałem, jak na przekór panującym trendom panowie łączą ze sobą zadziorność amerykańskiego rocka, szczyptę metalu, dodając do tego czasem nutkę poczucia humoru, a czasem nostalgii. Po ośmiu latach od debiutu zespół prezentuje się dojrzalej i silniej niż kiedykolwiek. Na nowym albumie Through Waters, Through Flames otrzymujemy gitarowe granie bardzo wysokiej próby. Płyta rozpoczyna się od utworu The Apostate Soul, który po enigmatycznym wstępie zabiera nas w rock’ n rollową podróż. W High Priestess of Down Low pobrzmiewa klimat znany z niektórych utworów Mastodon. Na całej płycie słychać przede wszystkim bardzo dużo bluesa charakterystycznego dla takich zespołów jak ZZ Top czy Lynyrd Skynyrd.

Każdy pojedynczy utwór na płycie trzyma bardzo wysoki poziom. Zespół świetnie żongluje długością i klimatem utworów. Krótsze, trzyminutowe „strzały”, które działają niczym wrzucenie najwyższego biegu na autostradzie przeplatają się z dłuższymi, bardziej rozbudowanymi kompozycjami, skłaniającymi do zwolnienia i delektowania się riffami oraz melodyką. Całość zamyka ponad ośmiominutowy Nocturnal będący najdłuższym utworem na krążku jak i w całej karierze zespołu.

Reasumując, trzecia płyta Death Denied to prawdziwa uczta dla rockowego i metalowego ducha. Panowie tworzą. Słychać tu również pewną dojrzałość jaką łódzcy muzycy osiągnęli wraz z wydaniem najnowszego krążka. Solidna robota.

Ocena: 9/10