Kilkukrotnie trafialiśmy na określenie, że Tet to polski Elder. O ile w muzycznemu podobieństwu do berlińczyków nie da się zaprzeczyć, to takie upraszczanie muzyki naszych krajan jest dla nich obraźliwe. Tak, Tet gra heavy psych rocka wypuszczając swe muzyczne sondy w stronę doomu, krautu i stonera. Tak, konstruuje długie kompozycje, gdzie na bazie transowej sekcji rytmicznej gitary malują potężne wstęgi krajobrazów, ale to tylko połowa prawdy o ich muzyce. Prawdziwa magia dzieje się w samych dźwiękach, który niosą w sobie wibracje charakterystyczne tylko dla naszego rodzimego poletka. To muzyka, która urodziła się na ziemi pomiędzy morzem, a podwarszawską wydmą i z tej ziemi czerpie swoją esencję. To teksty, które tchną leśmianowskim zachwytem nad przyrodą i przestrzenią. To wibracje, które odbijały się w progresywnej twórczości Niemena i bliższe są z ducha formacjom takim jak Ściankaczy FORMY Planet niż jakimkolwiek zachodnim odpowiednikom.