<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Recenzje płyt rock i metal – opinie i oceny albumów | KVLT</title>
	<atom:link href="https://kvlt.pl/category/muzyka/recenzje/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://kvlt.pl/category/muzyka/recenzje/</link>
	<description>Niezależny magazyn muzyczny (od rocka przez wszystkie odmiany metalu)</description>
	<lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 16:34:44 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	

<image>
	<url>https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2020/11/cropped-kvlt-2020-logo_square-32x32.png</url>
	<title>Recenzje płyt rock i metal – opinie i oceny albumów | KVLT</title>
	<link>https://kvlt.pl/category/muzyka/recenzje/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>KALT VINDUR &#8211; „The Void of Time” (2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/kalt-vindur-the-void-of-time-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/kalt-vindur-the-void-of-time-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Brzeźnicki]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 20 Nov 2026 16:30:51 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[black metal]]></category>
		<category><![CDATA[KALT VINDUR The Void Of Time]]></category>
		<category><![CDATA[polish metal]]></category>
		<category><![CDATA[post-black metal]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[The Circle Music]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369699</guid>

					<description><![CDATA[<p>Już na 27 listopada tego roku zapowiedziana została premiera czwartego albumu Kalt Vindur zatytułowanego The Void of Time. Płytę wyda The Circle&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/kalt-vindur-the-void-of-time-2026/">KALT VINDUR &#8211; „The Void of Time” (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Już na 27 listopada tego roku zapowiedziana została premiera czwartego albumu <strong>Kalt Vindur</strong> zatytułowanego <strong>The Void of Time</strong>. Płytę wyda <strong>The Circle Music</strong>, która ukaże się w trzech formatach: LP, CD i w wersji cyrowej. Wersje winylowe będą dwie: niebiesko-czarny lub różowo-czarny. Miałem przyjemność recenzować dwa wcześniejsze albumy podkarpackiego hordu, zatem jest mi on znany dobrze. Ostatni krążek, <strong>Magna Mater</strong>, otrzymał ode mnie maksa i szczerze mówiąc, zdziwiłem się, że band po tym dziele nagrał tak szybko kolejny album. Poprzeczka została zawieszona cholernie wysoko. Czy band ją przeskoczy? O tym poniżej.</p>
<p>Byłem bardzo ciekaw kierunku rozwoju po <strong>Magna Mater</strong>, drzwi stały bowiem szeroko otwarte. Styl zespołu na tym albumie pozwalał na wiele. Osobiście spodziewałem się silnie atmosferycznej płyty. Atmosferycznej, ale zarazem pełnej blackowego groove’u. Wpływy nowego <strong>Satyricon</strong> na tamtym krążku bardzo mi odpowiadały i podejrzewałem, że zespół dobrze się w tej materii czuje. Jak się okazuje, moje wszystkie oczekiwania się nie sprawdziły, a album okazał się zaskoczeniem (przynajmniej dla mnie). Pierwszy z wniosków, jaki nasunął mi się od razu, był taki, że zespół nagrał najkonkretniejszy z dotychczasowych album. Wydaje mi się też, że najszybszy. <strong>The Void of Time</strong> czerpie silnie z klasyki black metalu lat 90., bardzo mocno manifestując swoją przynależność do czarnej sceny. Jednocześnie pojawiające się dosyć gęsto momenty atmosferyczne są bardzo wysokiej jakości. Muzycy napisali album tak, by wymaksować każdą partię, by brutalne kipiały wulgarnością, a atmosferyczne wzruszały klimatem. Jest tu grane totalnie pod kontrast, co mi odpowiada, daje to bardzo dynamiczny efekt, i z założenia dobrze buduje emocje. Jednakże, czy po całości mnie wgniotło, to nie powiem.</p>
<p>W okolicach połowy płyty straciłem nieco skupienie na muzyce. Nie znaczy to, że poszczególne, wybrane utwory są złe. Całość słuchana ciągiem wbija mnie jednak w monotonię. Początek płyty za każdym razem wywołuje pozytywne emocje, ale dalej zespół mnie traci. Najgorsze jest w tym to, że naprawdę nie mam czego bezpośrednio muzykom zarzucić i pisząc te słowa, czuję wręcz wyrzuty sumienia. <strong>The</strong> <strong>Void of Time</strong> oferuje kupę zgrabnie i solidnie skonstruowanych songów. Nie wiem, ale może faktycznie za szybko powstał kolejny album, może Epka byłaby lepszym rozwiązaniem na tym etapie, a może za dużo wymagam.</p>
<p>Faktem jest, że <strong>The Void of Time</strong> mnie nie wgniotła, ale też nie zawiodła jakoś drastycznie. Dwa otwierające utwory uważam za absolutne petardy i gdyby utrzymać całość na takim wysokooktanowym poziomie, to bym mógł dać maksa tak jak <strong>Magna Mater</strong>. Ostatecznie uważam, że czwarte dzieło <strong>Kalt Vindur</strong> może dostać ode mnie zasłużoną solidną siódemkę. Poza tym, poprzednim albumem zespół dołączył w moich notowaniach do profesjonalnych bandów i dlatego teraz nie ma mowy o taryfie ulgowej.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/kalt-vindur-the-void-of-time-2026/">KALT VINDUR &#8211; „The Void of Time” (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/kalt-vindur-the-void-of-time-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>CADAVER &#8211; „Demos &#038; Live 1988–1991”</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/cadaver-demos-live-1988-1991/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/cadaver-demos-live-1988-1991/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Brzeźnicki]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 19 Nov 2026 16:19:03 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[CADAVER - Demos & Live 1988–1991]]></category>
		<category><![CDATA[Darkness Shall Rise Production]]></category>
		<category><![CDATA[death metal]]></category>
		<category><![CDATA[OSDM]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369656</guid>

					<description><![CDATA[<p>Pamiętam bardzo dobrze zakup pirackiej kasety firmy MG w jednym z kilku miejsc w moim mieście, gdzie można było kupić muzykę. Tak,&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/cadaver-demos-live-1988-1991/">CADAVER &#8211; „Demos &#038; Live 1988–1991”</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Pamiętam bardzo dobrze zakup pirackiej kasety firmy <strong>MG</strong> w jednym z kilku miejsc w moim mieście, gdzie można było kupić muzykę. Tak, nie przywidziało się Wam. W latach 90. było bardzo dużo opcji zakupu kaset, mały był katalog, ale miejsc sporo, czego nie można powiedzieć o czasach dzisiejszych. Kupiłem debiut <strong>Cadaver</strong> „dla okładki”. Byłem dzieciakiem zafascynowanym death metalem. Im brutalniejszy obraz, tym lepiej, więc nie mogłem odpuścić kasety ze zdjęciem wnętrzności zrobionym podczas autopsji. Tak się zaczęła moja wieloletnia przygoda z albumem <strong>Halucinating Anxiety</strong>, który na początku był dla mnie zbyt obskurny. Słuchałem już w tamtym czasie <strong>Deicide</strong>, <strong>Obituary</strong>, <strong>Cannibali</strong>, ale <strong>Cadaver</strong> okazał się zbyt surowy dla gościa, który ledwo rozumiał ciężar albumów znacznie bardziej czytelnych i poukładanych. Minęło trochę czasu i wróciłem do tej płyty. Zażarła, i to jak. Odtąd wracam do jej zawartości regularnie i bez ściemniania dodam, że jest to jedyny album obok <strong>…in Pains</strong>, jaki w pełni mnie poruszył. Powroty projektu były dwa, ale bez tej staroszkolnej otoczki czegoś mi brakowało. Może jeszcze wejdzie, zobaczymy.</p>
<p><strong>Demos &amp; Live 1988–1991</strong> wydany został nakładem <strong>Darkness Shall Rise Production</strong> 22 maja 2026 roku. Jego zawartość to pełen skład nagrań dokonanych między 1988, a 1991 rokiem, czyli totalny must have dla maniax. Wydawnictwo robi wrażenie, CD wydano na dwóch płytach z mega „tłustą” wkładką (winylowe rozłożono aż na trzy płyty). Na trzydziestu dwóch stronach (!) zamieszczono wiele archiwalnych fotek, grafik, plakatów oraz wywiad z liderem <strong>Andersem Oddenem</strong>. Bardzo dobrze się to prezentuje.<br />
Jeżeli zaś chodzi o zawartość muzyczną, to mieszczą się tu trzy dema, live demo i standardowy materiał koncertowy. Chronologicznie złożono to tak: <strong>Into the Outside</strong> (demo 1988), <strong>Abnormal Deformity</strong> (demo1989), <strong>Sunset at Dawn</strong> (live demo 1989), <strong>Live in Oslo</strong> (bootleg 28.09.1990) i <strong>Unreleased Endless Session</strong> (demo 1991). Daje to ponad sto osiem minut muzyki i sprawie, że fan posiada wszystkie archiwa zespołu. Materiału do przysposobienia jest bardzo dużo. Wszystko utrzymaje bardzo podziemny charakter, ale z dema na demo widać postęp wykonawczy i nagraniowy. Młodzi Norwedzy w bardzo szybkim tempie się rozwijali i w tym przypadku nie dziwi fakt, że zwrócili na nich uwagę panowie z<strong> Carcass</strong> i podpisali z nimi kontrakt na wydanie debiutu. <strong>Cadaver</strong> był pierwszym norweskim zespołem, który podpisał papiery, dzięki czemu z idoli stali się zdrajcami dla budujących scenę, młodszych muzyków blackmetalowych. Z perspektywy czasu wydaje się to co najmniej śmieszne, bo każdy z zespołów blackowych, z <strong>Mayhem</strong> na czele, podpisał podobne kwity. No ale cóż, zazdrość i młodość ma swoje „prawa”. Nie zmienia to faktu, że band przetarł szlaki, mocno zatrząsł podziemiem i na stałe wpisał się do klasyki death metal.</p>
<p>Żeby przejść przez cały <strong>Live &amp; Demos</strong> przy jednym podejściu, trzeba mieć trochę uporu. Ja generalnie podzieliłem to na dwa i w ten sposób się mi tego słuchało lepiej. Każdy z dwóch dysków i każdy z materiałów ma swoje atrybuty. Wszystkie cechuje surowy charakter, stęchły klimat dawnych czasów oraz totalna autentyczność. Słyszę tu wiele wpływów starego, dzikiego thrashu, w który zaczynał się zakradać brutalniejszy death metal. Wyczuwam tu podobieństwa do takich kapel jak <strong>Protector</strong> czy <strong>Messiah</strong>, gdzie zbrutalizowany thrash również miał specyficzny, europejski klimat. Muszę przyznać, że jak na demówki, te materiały brzmią całkiem dobrze. Wszystkie nagrania zostały poddane remasteringowi robionemu z taśm matek, więc efekt końcowy jest dużo lepszy niż oryginały zgrywane z kaset, jakie można znaleźć w sieci. Nowe mastery wykonał <strong>Patrick W. Engel</strong> w <strong>Temple of Disharmony</strong>.</p>
<p>Uważam, że jeżeli lubi się <strong>Cadaver</strong>, to należy ten materiał poznać. Jest tu zawarty poważny kawał historii zespołu, jak i rozwijającej się sceny norweskiej. Archiwa są ciekawe, tak wizualne, jak i muzyczne. <strong>Darkness Shall Rise</strong> zrobiło naprawdę bardzo dobrą robotę przy tym wydawnictwie, tworząc zestaw wart swojej ceny i posiadania go na swej półce. Krążą plotki, że ma zostać wznowiony również <strong>&#8230;in</strong> <strong>Pains</strong> – czekam.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/cadaver-demos-live-1988-1991/">CADAVER &#8211; „Demos &#038; Live 1988–1991”</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/cadaver-demos-live-1988-1991/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>NOISE RIVER &#8211; &#8222;Ruminations&#8221; (2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/noise-river-ruminations-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/noise-river-ruminations-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Łukasz W.]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 19 Nov 2026 12:19:24 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[Noise River]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[Ruminations]]></category>
		<category><![CDATA[stoner fusion]]></category>
		<category><![CDATA[stoner rock]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369651</guid>

					<description><![CDATA[<p>Choć ostatecznie wziąłem się za nią sporo po premierze, nowa płyta stonerowców z Noise River już od momentu zapowiedzi była wysoko na&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/noise-river-ruminations-2026/">NOISE RIVER &#8211; &#8222;Ruminations&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Choć ostatecznie wziąłem się za nią sporo po premierze, nowa płyta stonerowców z <strong>Noise River</strong> już od momentu zapowiedzi była wysoko na liście moich tegorocznych pozycji z kategorii „must-listen”. Dotychczasowymi dwoma wydawnictwami (EPka i album) wrocławianie zawiesili sobie poprzeczkę całkiem wysoko, do sprawdzenia ich drugiego pełniaka zasiadałem więc z niemałą ekscytacją.</p>
<p>Na wydanym w marcu <strong><em>Ruminations </em></strong>kapela wykonała stanowczy skręt w stronę bardziej bluesowych, psychodelicznych dźwięków. Ograniczenie liczby energetycznych stonerowych strzałów, które tak dobrze zespołowi wychodziły, traktuję jako główny minus tego materiału. Nie jest to jednak minus szczególnie ogromny, gdyż w tych klimatycznych, bardziej progresywnych klimatach <strong>Noise River</strong> na poprzednich wydawnictwach również bardzo dobrze się odnajdywali i nie inaczej jest tutaj. No i nie jest też tak, że energii całkowicie tutaj brakuje – otwierający album świetny, rasowo stonerowy <strong><em>6&amp;9&amp;7 </em></strong>ma jej mnóstwo, i jest też skoczny elektroniczny przerywnik <strong><em>The Sun</em></strong>. Poza tym skupienie zostało położone na tę bardziej progresywną stronę twórczości zespołu, w której nie brakuje elementów space rocka. Najbardziej reprezentatywny pod tym względem jest <strong><em>Let’s Death</em></strong>, w którym zespół mistrzowsko łączy przestrzeń z psychodelą i progrechą, petardą jest też rozpoczynający się ciężko <strong><em>Graveyard of Wonder</em></strong>, który z czasem nabiera powietrza i zabiera słuchaczy w długą i ciekawą podróż. Kwintesencją stylu określanego przez <strong>Noise River</strong> jako „stoner fusion” jest również <strong><em>Akathisia</em></strong>, w której bywa szybko, bywa wolno i przez cały czas jest bardzo interesująco.</p>
<p>Żeby nie było, tym razem lista moich zażaleń jest dłuższa niż w przypadku poprzednich wydawnictw zespołu. Znacznie gorzej działa <strong><em>On Hallows’ Eve</em></strong>, w którym zespół skupia się na bluesie. Efekt końcowy jest niestety dość miałki i nieszczególnie porywający. Na pewno nie zostanę też fanem użycia przez chłopaków interludiów (<strong><em>The Hangman</em></strong><em>,<strong> The Death Bringer</strong>,<strong> The Magician</strong></em>), które w mojej opinii pojawiają się zbyt często i zbyt wiele do całości <strong><em>Ruminations </em></strong>nie wnoszą. Takim przerywnikiem mógłby być właśnie <strong><em>On Hallows’ Eve</em></strong> – myślę, że wtedy flow albumu byłby nieco lepszy. A już najlepszy byłby, gdyby zamiast tych czterech pozycji, na trackliście znalazła się kolejna w stylu otwieracza.</p>
<p>Drugi album <strong>Noise River</strong> nie jest krążkiem bezbłędnym, jednak mimo tego stanowi kolejne już potwierdzenie, że ten skład jest bardzo dobry w tym, co robi. Podoba mi się to ich stoner fusion, chociaż na pewno do lekkiej poprawy jest dynamika albumów. <strong><em>Ruminations </em></strong>pod tym względem wypada nieco gorzej niż ich pełnowymiarowy debiut, choć same kompozycje w większości są przynajmniej bardzo dobre. Tak czy siak – polecam i jak to zwykle w ich przypadku bywa, czekam na więcej.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/noise-river-ruminations-2026/">NOISE RIVER &#8211; &#8222;Ruminations&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/noise-river-ruminations-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>ACID DRINKERS &#8211; „The State of Demo Report” (2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/acid-drinkers-the-state-of-demo-report-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/acid-drinkers-the-state-of-demo-report-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Brzeźnicki]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 18 Nov 2026 16:03:31 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[ACID DRINKERS - The State of Demo Report]]></category>
		<category><![CDATA[High Voltage Production]]></category>
		<category><![CDATA[kwasożłopy]]></category>
		<category><![CDATA[polski metal]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[The State Of Mind Report]]></category>
		<category><![CDATA[thrash metal]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369587</guid>

					<description><![CDATA[<p>Nowy bootleg Acid Drinkers, wydany przez High Voltage Production, to rzecz, obok której nie mogłem przejść obojętnie. The State of Demo Report&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/acid-drinkers-the-state-of-demo-report-2026/">ACID DRINKERS &#8211; „The State of Demo Report” (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Nowy bootleg <strong>Acid Drinkers</strong>, wydany przez <strong>High Voltage Production</strong>, to rzecz, obok której nie mogłem przejść obojętnie. <strong>The State of Demo Report</strong> miało swą premierę 4 września bieżącego roku na płycie winylowej, a krótko potem bootleg stał się dostępny również w wersji CD.</p>
<p>Początki wytwórni<strong> High Voltage Production</strong> rodziły wiele pytań odnośnie jej pirackiego charakteru. Bootlegowo/demówkowy target przyjęty przez wytwórnię wzbudził nieufność wśród zbieraczy płyt, a „techno” remiksy <strong>Oddechu Wymarłych Światów</strong> zespołu <strong>Kat</strong> wręcz burzę. Kolejne miesiące i wydawnictwa pokazały, że label działa z pozwoleniem i błogosławieństwem zespołów, a recenzja<strong> Acid</strong> z mojej strony też ma w jakimś stopniu pokazać, że <strong>High Voltage</strong> nie piratuje. Demówkowy <strong>Raport</strong> od samego początku pokazywany był jako rzecz tworzona we współpracy z zespołem i bardzo mi się to podobało. Sam pomysł na to wydawnictwo przypadł mi do gustu w równym stopniu, choć odczuwałem pewne obawy, czy będzie to materiał odpowiedniej jakości.</p>
<p>Na potrzeby recenzji i unboxingu (<a href="https://www.facebook.com/reel/1143555754870988"><strong>link do unboxu</strong></a>) otrzymałem wersję z czarnym plackiem, bez dodatków. W jej skład wchodzi oczywiście koperta okładki, czarny winyl i dwustronicowa wkładka. Tylko tyle i aż tyle. Okładka jest wykonana na mocnym kartonie, którego można by sobie życzyć w przypadki każdego winylowego, regularnego wydawnictwa. Brzmienie materiału oceniam na dobre, utwory zostały nagrane na „setkę” w <strong>Studio Giełda</strong> w Poznaniu na potrzeby przedprodukcji oryginalnej płyty, zatem nie spodziewajcie się takiego wypasu, jak na <strong>The State of Mind Report</strong>. Da się tego słuchać, jest ciężar, jest przejrzyście i myślę, że nie jeden zespół może pomarzyć o takim brzmieniu na próbach.<br />
Na płycie znalazło się osiem utworów ubranych w tytuły robocze, zatem mamy na przykład <strong>Overloaded</strong> zamiast <strong>Maximum Overload</strong> czy <strong>2B1</strong> zamiast <strong>Two be One</strong>. W zestawie demówkowym z ostatecznej płyty brakuje <strong>Walkway to Heaven</strong> (cover <strong>Lori Wallett</strong>) oraz <strong>Solid Rock Part II</strong>, co wydaje się dosyć uzasadnione. Utwory, które znalazły się na <strong>Demo Report</strong> nie różnią się od oryginałów drastycznie, a muzycznie wręcz niewiele. Dużo dzieje się pod względem wokali, tekstów. Znam oryginały na wylot i czasami byłem zaskoczony: „o, leci tu coś zupełnie inaczej niż w moim zapisie w pamięci”. To jest fajne, ciekawe. Pokazuje, ile zespół pracował, by znaleźć odpowiednie rozwiązanie. Czasami mam też wrażenie, że <strong>Titus</strong> śpiewa tu po „norwesku”, składa przypadkowe słowa pod wymyślone linie, by coś dopasować. Mamy również jedną kompozycję pozbawioną wokali całkowicie, jest nią <strong>Eco</strong>, czyli w ostatecznej wersji <strong>Private</strong> <strong>Eco</strong>. Wszystko charakteryzuje energia, wręcz koncertowy vibe.</p>
<p>Słowo bootleg z reguły źle się kojarzy. Każdy z nas kiedyś kupił jakąś piracką koncertówkę, która brzmiała jak bzyczenie pszczół, a wyłapanie uwielbianych utworów w hałasie graniczyło z cudem. <strong>The State of Demo Report</strong> taka nie jest, ale nie jest też wypasioną produkcją, jaką znamy z wersji ostatecznej – o tym musi pamiętać każdy zainteresowany kupnem. Należy te dwa wydawnictwa rozdzielić. Nie zmienia to faktu, że jak na mój gust <strong>Demo Report</strong> to interesująca ciekawostka, jaką każdy szanujący się <strong>Kwasożłop</strong> powinien posiadać. Ta płyta daje wgląd w trudy nagrań klasycznego już dziś albumu, pokazuje zaangażowanie i pracę muzyków nad produktem, który potem oddają w ręce fanów. <strong>The State of Mind Report</strong> to dziś kawał historii polskiego metalu. Album nagrany w czasach totalnej dominacji <strong>Acid</strong> na naszej scenie. Po genialnej <strong>Infernal Connection</strong> band uderzył płytą inną, ale tak samo dobrą. Nagrywanie równie mocnych albumów jeden po drugim to nie jest łatwa sztuka, a <strong>Acid</strong> szedł po podium począwszy od <strong>Striptease</strong>, po <strong>The State</strong> (osobiście dodałbym też <strong>High Proof</strong>, choć niektórzy pewnie już by się tu ze mną nie zgodzili) i tego już nikt im nie odbierze.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/acid-drinkers-the-state-of-demo-report-2026/">ACID DRINKERS &#8211; „The State of Demo Report” (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/acid-drinkers-the-state-of-demo-report-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>QUEENS OF THE STONE AGE &#8211; &#8222;Perfecth&#8221; (2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/queens-of-the-stone-age-perfecth-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/queens-of-the-stone-age-perfecth-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Łukasz W.]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 14 Nov 2026 15:19:27 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[Alternative Rock]]></category>
		<category><![CDATA[Matador Records]]></category>
		<category><![CDATA[Perfecth]]></category>
		<category><![CDATA[Queens Of The Stone Age]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[Sonic Records]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369257</guid>

					<description><![CDATA[<p>Josh Homme niczego nie musi, on po prostu może. Trzeba mieć to z tyłu głowy, słuchając Perfecth, dziewiątego już długograja Queens of&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/queens-of-the-stone-age-perfecth-2026/">QUEENS OF THE STONE AGE &#8211; &#8222;Perfecth&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><b><span data-contrast="auto">Josh Homme</span></b><span data-contrast="auto"> niczego nie musi, on po prostu może. Trzeba mieć to z tyłu głowy, słuchając </span><b><i><span data-contrast="auto">Perfecth</span></i></b><span data-contrast="auto">, dziewiątego już długograja </span><b><span data-contrast="auto">Queens of the Stone Age</span></b><span data-contrast="auto">. Na wydanym w ubiegłym miesiącu krążku grupa nie ogląda się na oczekiwania fanów – zamiast energetycznego i podrywającego do ruchu rocka, do jakiego panowie przyzwyczaili swoich odbiorców, tym razem nagrali materiał o wiele bardziej intymny, spokojny i stonowany, idący w parze z koncertem <strong>QOTSA</strong> w paryskich katakumbach. Efekt? Niestety bardzo różny, z przewagą kompozycji po prostu nieudanych.</span><span data-ccp-props="{}"> </span></p>
<p><span data-contrast="auto">Niewątpliwie są tu momenty, w których panowie zbliżają się do poziomu znanego u nich od lat. Najjaśniejszymi punktami płyty są znany już na długo przed premierą </span><b><i><span data-contrast="auto">Perfecth </span></i></b><span data-contrast="auto">mocno bluesowy</span><b><i><span data-contrast="auto"> Insignificant Other</span></i></b><span data-contrast="auto">, który spokojnie mógłby zostać momentem wyciszenia na </span><b><i><span data-contrast="auto">&#8230;Like Clockwork</span></i></b><span data-contrast="auto">, i następujący zaraz po nim najbardziej queensowo-gitarowy  </span><b><i><span data-contrast="auto">Where the Goth Girls At?</span></i></b><span data-contrast="auto">, który z kolei widziałbym na </span><b><i><span data-contrast="auto">Lullabies to Paralyze</span></i></b><span data-contrast="auto">. Jeśli kompozycje te nie podobały wam się, gdy zespół udostępniał je przed premierą swojego dziewiątego albumu, to według mnie nie macie na </span><b><i><span data-contrast="auto">Perfecth </span></i></b><span data-contrast="auto">czego szukać. A nie podobać się miały prawo – na wspomnianych przeze mnie wcześniejszych wydawnictwach </span><b><span data-contrast="auto">QOTSA </span></b><span data-contrast="auto">bez wątpienia byłyby najsłabszymi punktami. Wnioski nasuwają się same.</span><span data-ccp-props="{&quot;134233117&quot;:false,&quot;134233118&quot;:false,&quot;201341983&quot;:0,&quot;335551550&quot;:1,&quot;335551620&quot;:1,&quot;335559685&quot;:0,&quot;335559737&quot;:0,&quot;335559738&quot;:0,&quot;335559739&quot;:160,&quot;335559740&quot;:259}"> </span></p>
<p><span data-contrast="auto">Pozostała część </span><b><i><span data-contrast="auto">Perfecth</span></i></b> <span data-contrast="auto">mocno mnie wynudziła, co jest nie tylko nowością, jeśli chodzi o katalog zespołu, ale i swego rodzaju osiągnięciem, biorąc pod uwagę, że poza </span><b><i><span data-contrast="auto">Where the Goth Girls At? </span></i></b><span data-contrast="auto"> i </span><b><i><span data-contrast="auto">Insignificant Other </span></i></b><span data-contrast="auto">zostało tutaj niespełna 30 minut muzyki. Otwierający album senny </span><b><i><span data-contrast="auto">It&#8217;s Only Love </span></i></b><span data-contrast="auto">broni się jedynie wokalem </span><b><span data-contrast="auto">Josha</span></b><span data-contrast="auto">, jedynym niezawodzącym elementem na całej długości płyty. Psychodela </span><b><i><span data-contrast="auto">Mono </span></i></b><span data-contrast="auto">może się podobać, jednak powolnie snujący się numer prowadzi w zasadzie donikąd, podobnie jak akustyczny </span><b><i><span data-contrast="auto">From the Cliff </span></i></b><span data-contrast="auto">–ładna pioseneczka, o której jednak kompletnie nie pamiętam po wyjęciu płyty z odtwarzacza. </span><b><i><span data-contrast="auto">Sunday</span></i></b><span data-contrast="auto">? Dobre, ale tak samo dobre było już 10 lat temu, gdy </span><b><span data-contrast="auto">Homme</span></b><span data-contrast="auto"> wraz z </span><b><span data-contrast="auto">Iggym Popem</span></b><span data-contrast="auto"> wydawali </span><b><i><span data-contrast="auto">Post Pop Depression</span></i></b><i><span data-contrast="auto">. </span></i><span data-contrast="auto">Tutaj to po prostu odgrzewany kotlet, całkowicie zbędny i nagrany ponownie nie wiadomo po co. Dalej mamy </span><b><i><span data-contrast="auto">Easy Street</span></i></b><span data-contrast="auto">, czyli kolejną akustyczną piosenkę z ładną melodią, której jednak nie potrafię zapamiętać i to mimo faktu, że słuchałem jej wiele razy, gdy zespół wypuścił ją jako zapowiedź nowej płyty. </span><b><i><span data-contrast="auto">Phantom Limb </span></i></b><span data-contrast="auto">to następujący pod koniec materiału chlubny wyjątek od tej zamuły. Płyta zdecydowanie potrzebowałaby więcej takich przyjemnie pulsujących numerów, aby pozostawić po sobie pozytywne wrażenie. Koncertowym przykładem spartolonego potencjału jest za to kończący całość </span><b><i><span data-contrast="auto">Run Away From the Mob</span></i></b><span data-contrast="auto">, z najagresywniejszym gitarowym uderzeniem, jakie można na </span><b><i><span data-contrast="auto">Perfecth </span></i></b><span data-contrast="auto">znaleźć – tylko co z tego, skoro to jedynie ostatnia minuta, a wcześniej</span> <span data-contrast="auto">mamy trzy pełne odbierającego ochotę dalszego słuchania smęcenia, jakiego na nowym dziecku jest aż zbyt wiele?</span><span data-ccp-props="{&quot;134233117&quot;:false,&quot;134233118&quot;:false,&quot;201341983&quot;:0,&quot;335551550&quot;:1,&quot;335551620&quot;:1,&quot;335559685&quot;:0,&quot;335559737&quot;:0,&quot;335559738&quot;:0,&quot;335559739&quot;:160,&quot;335559740&quot;:259}"> </span></p>
<p><span data-contrast="auto">To </span><b><span data-contrast="auto">Joshowi </span></b><span data-contrast="auto">gra teraz w duszy, więc taką płytę nagrał z Queensami i nie musi się z tego nikomu tłumaczyć. Po co jednak wydawać ten materiał jako </span><b><span data-contrast="auto">Queens of the Stone Age</span></b><span data-contrast="auto">,</span> <span data-contrast="auto">a nie jako swój solowy krążek? Nie wiem, może docenię ten album, gdy będę już starszym panem, obecnie jednak takiego wydania </span><b><span data-contrast="auto">Queens of the Stone Age </span></b><span data-contrast="auto">po prostu nie kupuję. Nie chodzi mi nawet o brak gitarowego ataku i mięsistych riffów, bo gdyby udało się utrzymać poziom tych trzech udanych numerów, to byłbym teraz bardzo zadowolony. Niestety zaserwowany tym razem przez </span><b><span data-contrast="auto">QOTSA </span></b><span data-contrast="auto">koktajl monotonnego i mało zróżnicowanego tempa, braku chwytliwych i zapadających w pamięć momentów oraz nieopuszczającego mnie ani na moment wrażenia obcowania ze zbiorem lekko podrasowanych B-side&#8217;ów, zbyt słabych na załapanie się na poprzednie płyty grupy, okazał się w moim przypadku zabójczy. Nie dla mnie jednak, a dla </span><b><i><span data-contrast="auto">Perfecth</span></i></b><i><span data-contrast="auto">.</span></i><span data-ccp-props="{}"> </span></p>
<p><span data-contrast="auto"> </span><span data-ccp-props="{}"> </span></p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/queens-of-the-stone-age-perfecth-2026/">QUEENS OF THE STONE AGE &#8211; &#8222;Perfecth&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/queens-of-the-stone-age-perfecth-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>NEOLITH &#8211; „Inbir” (2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/neolith-inbir-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/neolith-inbir-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Brzeźnicki]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 12 Nov 2026 16:56:34 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[death metal]]></category>
		<category><![CDATA[Death/black metal]]></category>
		<category><![CDATA[Deformeathing Production]]></category>
		<category><![CDATA[NEOLITH Inbir]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369179</guid>

					<description><![CDATA[<p>Historia Neolith rozpoczęła się w 1991 roku. Chciałoby się powiedzieć „o ja pier&#8230;!”. Serio, znacie jakiś inny przykład zespołu, który istnieje tyle&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/neolith-inbir-2026/">NEOLITH &#8211; „Inbir” (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Historia <strong>Neolith</strong> rozpoczęła się w 1991 roku. Chciałoby się powiedzieć „o ja pier&#8230;!”. Serio, znacie jakiś inny przykład zespołu, który istnieje tyle lat gdzieś na skraju podziemia, jest szeroko rozpoznawalny i jednocześnie trzyma poziom? Mi w tym momencie ciężko przytoczyć jakąś nazwę. W dodatku wiele kapel zbliżonych do <strong>Neolith</strong> stażem popełniło gdzieś po drodze swój<strong> „St. Anger”</strong>, a podkarpacki skład może i nie sięgnął wyżyn, ale też nigdy nie stworzył gniota. Dwunastego września bieżącego roku odbyła się premiera kolejnego (szóstego) pełniaka w historii zespołu, który nosi tytuł <strong>Inbir</strong>. Wydawnictwo to wydało <strong>Deformeathing Production</strong> w trzech postaciach: LP, CD oraz w streamingu. Wraz z premierą nowej płyty wytwórnia wypuściła również wznowienie poprzednika z 2019 roku,<strong> I</strong> <strong>am the Way</strong>.</p>
<p>Dinozaurów metalu ciężko wybić. Wróciło <strong>Sacriversum</strong>, parę innych starych składów, jak na przykład<strong> Death Sea</strong>, ale jest też kilka innych, które nigdy się nie poddały. Do takich należy bohater tej recenzji – <strong>Neolith</strong>. Ich nowe dzieło <strong>Inbir</strong> wywołało poruszenie na rodzimej scenie, a nazwę w marcu przypomniało wznowienie debiutu, <strong>Igne Natura Renovabitur Integra</strong> (niedługo moja recenzja). Myślę, że wprowadzenie w ten sposób nazwy na kilka miesięcy przed premierą nówki było bardzo dobrym zagraniem ze strony wytwórni.<br />
<strong>Inbir</strong> został nagrany w głównej mierze przez zespół, a miksem i masteringiem zajął się <strong>Haldor</strong> w <strong>Satanic Audio</strong>. Jak się można spodziewać, zestaw ten dał mocny sound. Nazwałbym brzmienie dosyć siłowym, zbitym i nastawionym na atak z wypchniętymi na front beczkami. Sytuuje to <strong>Neolith</strong> w trochę nowocześniejszych realiach niż można by wnioskować, bazując na samych konstrukcjach utworów, bo raczej poruszone tu klimaty oscylują przy starszej szkole metalu. Nie powiedziałbym, że mamy do czynienia z jakimś powrotem do lat 90., stanowczo nie, ale już koniec milenium – może i tak (oczywiście z inspiracjami z klasyki). Death metal grany na <strong>Inbir</strong> stawia <strong>Neoltih</strong> gdzieś w klimatach <strong>Lost Soul</strong>, <strong>Behemoth</strong> (<strong>Zos Kia Cultus</strong>), czy <strong>Hate</strong> z okresu <strong>Anaclasis</strong>. Do wpływów deathowych zespół dołożył trochę riffów blackmetalowych oraz mroczną, podniosłą atmosferę – której materiał chyba zawdzięcza całą atrakcyjność. Sam łomot raczej by nie wciągnął, a w połączeniu z klimatem sprawia, że zrobiło się ciekawiej i wielowarstwowo. <strong>Neolith</strong> zawsze przesiąknięty był sporą dawką atmosfery, na nowym dziele mamy do czynienia ze zminimalizowanymi ciągotami w tym kierunku, ale i tak dały one odpowiedni efekt. Zespół zamanifestował tu przynależność do sceny ekstremalnej, po <strong>I am the Way</strong> robiąc kolejny krok w stronę brutalności. Na szczęście nie zapomniał też o swoich korzeniach i mrocznej stronie.<br />
Bardzo charakterystycznym wykończeniem całości są wokale. W moim uznaniu są tu wręcz elementem, który nadał całości kierunku i ostatecznego charakteru. <strong>Levi</strong> buduje swoje wokale w nietypowy sposób. To nie są typowe growle, tylko krzyki ubrane w distortion, przez co nabierają innej artykulacji, inaczej kładziony jest nacisk na sylaby. Daje to opętańczy efekt końcowy, podniosły czy nawet rytualny.<br />
<strong>Neolith</strong> przeżył wiele trendów i wiele ogłoszeń typu „rock is dead”, a nadal trwa, by niszczyć. Im więcej na głowach muzyków siwizny, tym więcej na płytach blastów i nakurwu. <strong>Inbir</strong> to płyta z charakterem, nagrana przez dojrzałych muzyków. Tu nie ma miejsca na naiwne ruchy, próby puszczenia oczka do ogółu. Muzycy nagrali to co chcieli, to co im serce każe. Postawa ta jest godna szacunku w takim samym stopniu jak upór, który przez ponad trzydzieści lat pcha band do przodu.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/neolith-inbir-2026/">NEOLITH &#8211; „Inbir” (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/neolith-inbir-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>NYRAK &#8211; „Empires of Ash&#8221; (2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/nyrak-empires-of-ash-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/nyrak-empires-of-ash-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Adam Pilachowski]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 18:40:47 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[Atmospheric Black Metal]]></category>
		<category><![CDATA[Nyrak]]></category>
		<category><![CDATA[Nyrak - Empires of Ash]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[Void Wanderer Productions]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369036</guid>

					<description><![CDATA[<p>Empires of Ash przedstawia Nyrak jako zespół, który po poprzednim albumie Phoenix Mortis wszedł w jeszcze głębszą, bardziej niepokojącą fazę twórczą. Rdzeń&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/nyrak-empires-of-ash-2026/">NYRAK &#8211; „Empires of Ash&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong><em>Empires of Ash</em></strong> przedstawia <strong>Nyrak</strong> jako zespół, który po poprzednim albumie <strong><em>Phoenix Mortis</em></strong> wszedł w jeszcze głębszą, bardziej niepokojącą fazę twórczą. Rdzeń pozostaje bezlitosny, ale struktury są bardziej poskręcane, melodie ciemniejsze, a atmosfera gęstsza i bardziej klaustrofobiczna. Orkiestrowe akcenty pojawiają się jak cienie – wzmacniają napięcie, podkreślają monumentalne momenty, nigdy nie tłumiąc brutalnej siły riffów. To materiał, który nie tylko rozwija wcześniejsze pomysły, lecz także pogłębia ich mroczną intensywność.</p>
<p>Niestety, na <strong><em>Empires of Ash</em></strong> nie wszystko współgra tak, jak mogłoby się wydawać. Mimo gęstej atmosfery zespół momentami brzmi naiwnie i pretensjonalnie, jakby próbował być groźniejszy, niż faktycznie jest. Jest tu siła i blackmetalowa groza, ale napompowana sztucznie – jakby ktoś podkręcił wszystko na sterydach, licząc, że nikt nie zauważy. Może narażę się fanom zespołu i tego typu grania, ale nie potrafię zaufać tej płycie.</p>
<p>Są jednak i te dobre momenty. Już od mrocznego, niemal rytualnego otwarcia <strong><em>The Saturnalia Prophecy</em></strong> album wciąga słuchacza w wir, który nie tyle balansuje między skrajnościami, co brutalnie nimi szarpie. Wściekłe, rozszalałe fragmenty gwałtownie ustępują miejsca melodyjnym, nastrojowym pasażom, jakby zrodzonym z późniejszych, bardziej introspektywnych odsłon <strong>Enslaved</strong>. Złożone rytmy i gęsto warstwowane gitary nie pozwalają muzyce osiąść na żadnym stabilnym gruncie. Zamiast tego pchają ją naprzód w sposób niemal agresywnie kinetyczny, jakby cały materiał był w permanentnym stanie erupcji.</p>
<p>Utwory pozostają intensywne i bezpośrednie, lecz jednocześnie otwierają przestrzeń na budowanie napięcia i atmosfery – tej samej, którą potrafiły kreować najlepsze momenty <strong>Wolves in the Throne Room</strong>, gdzie surowość nie wykluczała majestatu. To właśnie w tych kontrastach <strong><em>Empires of Ash</em></strong> odnajduje swoją tożsamość. W nieustannym starciu między brutalnością a refleksją, między gniewem a melancholią, które nie współistnieją pokojowo, lecz walczą o dominację nad każdym kolejnym taktem.</p>
<p><strong><em>Towards the Haunted Future</em></strong> odsłania mroczniejszą, bardziej niepokojącą odsłonę <strong>Nyrak</strong> – taką, w której dysonans nie jest jedynie środkiem wyrazu, lecz staje się fundamentem całej narracji. Te kompozycje brzmią jak zapis powolnego, nieuchronnego osuwania się w ciemność: riffy drgają jak napięte nerwy, perkusja pulsuje jak przyspieszony oddech (chociaż co do jej brzmienia mam pewne wątpliwości), a całość zdaje się funkcjonować na granicy między gniewem a fatalistyczną rezygnacją.</p>
<p>W tym kontekście <strong><em>Upon Wings of Pestilence</em></strong> i <strong><em>Stare Into the Eyes of Death</em></strong>  ukazują różne oblicza tej samej, konsekwentnie budowanej estetyki. Pierwszy uderza w słuchacza wściekłą, szarpaną intensywnością black metalu, jakby próbował wyrwać się z własnej klatki. Drugi natomiast zwalnia, rozciąga frazy, pozwala dysonansom wybrzmieć w pełni, tworząc atmosferę gęstą jak mgła nad opuszczonymi polami. Razem tworzą dyptyk, który nie tylko prezentuje zakres brzmieniowy <strong>Nyrak</strong>, ale też podkreśla, że za każdym dźwiękiem kryje się coś więcej – echo przyszłości, która nie tyle nadchodzi, co już zaczęła nawiedzać teraźniejszość.</p>
<p>Kontrast jest jednym z filarów <strong><em>Empires of Ash</em></strong> – album działa jak pejzaż, w którym ostre, agresywne formacje wyrastają obok ciężkich, mglistych przestrzeni. <strong><em>Kali Yuga</em></strong> zwalnia tempo niczym monumentalny blok skalny, który nagle zatrzymuje impet wcześniejszych utworów i wprowadza słuchacza w gęstą, złowieszczą atmosferę. Jej melodie, ciemne i wwiercające się w pamięć, mają w sobie coś z powolnego, rytualnego tańca. Napięcie narasta tu jak burza zbierająca się nad horyzontem. Nie gwałtownie, lecz z nieubłaganą konsekwencją.</p>
<p><strong><em>The Fall of Man</em></strong> wnosi bardziej melancholijny, emocjonalny ton, jakby pod surową konstrukcją albumu pojawiła się szczelina odsłaniająca kruchość i ludzką bezradność.</p>
<p>Z kolei <strong><em>Reverie de la Mort</em></strong> – orkiestrowy, pełen patosu i chłodnej elegancji – pogłębia atmosferę albumu, tworząc przejście w stronę finału równie naturalne, co niepokojące. Dzięki temu środkowa część płyty zyskuje wyraźny ciężar narracyjny, a całość zaczyna układać się w spójną, mroczną opowieść.</p>
<p><strong><em>Empires of Ash</em></strong> ostatecznie potwierdza, że <strong>Nyrak</strong> nie tylko odnajduje własną tożsamość w nowoczesnym black metalu, lecz świadomie ją kształtuje. Intensywność materiału nie istnieje tu w opozycji do atmosfery czy subtelnych detali – przeciwnie, współtworzy z nimi spójną, wielowarstwową narrację, w której każdy element ma swoje miejsce i funkcję. To album, na którym potęga brzmienia i wyczucie formy nieustannie się przenikają, choć momentami balansują na granicy pretensjonalności, jakby zespół celowo igrał z przesadą, by jeszcze mocniej podkreślić własną ambicję. Właśnie ta odwaga – czasem ryzykowna, czasem imponująca &#8211; sprawia, że <strong><em>Empires of Ash</em></strong> pozostaje dziełem niejednoznacznym, ale bez wątpienia znaczącym, wyznaczającym kierunek, w którym <strong>Nyrak</strong> może rozwinąć się z pełną świadomością swojego potencjału.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/nyrak-empires-of-ash-2026/">NYRAK &#8211; „Empires of Ash&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/nyrak-empires-of-ash-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>SOLILOQUIUM &#8211; „Upheaval&#8221;(2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/soliloquium-upheaval2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/soliloquium-upheaval2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Adam Pilachowski]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 18:20:05 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[Melodic Doom/Death]]></category>
		<category><![CDATA[Meuse Music Records]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[Soliloquium]]></category>
		<category><![CDATA[Soliloquium - Upheaval]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369020</guid>

					<description><![CDATA[<p>Upheaval sprawia wrażenie albumu, w którym Soliloquium świadomie rezygnuje z dotychczasowej równowagi między melodyjnością a ciężarem, znanej z Contemplation czy Things We&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/soliloquium-upheaval2026/">SOLILOQUIUM &#8211; „Upheaval&#8221;(2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong><em>Upheaval</em></strong> sprawia wrażenie albumu, w którym <strong>Soliloquium</strong> świadomie rezygnuje z dotychczasowej równowagi między melodyjnością a ciężarem, znanej z <strong><em>Contemplation</em></strong> czy <strong><em>Things We Leave Behind</em></strong>. Tamte płyty, choć melancholijne, miały w sobie pewien rodzaj przestrzeni – jakby smutek był obserwowany z dystansu, filtrowany przez refleksję. <strong><em>Upheaval</em></strong> natomiast zamyka słuchacza w środku emocjonalnego epicentrum, gdzie każdy riff, każde zwolnienie i każdy wers brzmi jak bezpośredni zapis bólu.</p>
<p>Muzyka jest tu gęstsza, bardziej lepka. Zamiast płynnych przejść i szerokich melodii, <strong>Stefan Nordström </strong>i jego <strong>Soliloquium</strong> wybiera struktury bardziej poszarpane. W porównaniu z wcześniejszymi wydawnictwami, <strong><em>Upheaval</em></strong> brzmi jak utrata ostatnich bezpiecznych punktów oparcia.</p>
<p>Warstwa tekstowa pogłębia ten efekt. Smutek nie jest tu metaforą, lecz stanem chronicznym, który przenika każdy wers. W poprzednich albumach pojawiały się przebłyski nadziei, choćby w formie introspekcyjnych pytań czy chwilowego uniesienia melodii. Tutaj nie ma takich momentów. Teksty są jak zapiski z okresu, w którym emocje nie podlegają negocjacjom. To smutek pozbawiony ozdobników, bardziej zbliżony do surowego doom/death z lat 90., niż do współczesnej, wygładzonej odmiany gatunku.</p>
<p>Tempo albumu jest przemyślane do granic obsesji. Każde spowolnienie działa jak kolejny stopień w dół. Gęsta atmosfera, zbudowana na ciężkich, powolnych gitarach i głębokich wokalach, przypomina nie tyle podróż, co osuwanie się w osobistą otchłań.</p>
<p>Balans między gniewem a rezygnacją jest tu wyjątkowo precyzyjny. Gniew nie wybucha, lecz tli się pod powierzchnią, jak żar w wygasającym palenisku. Samotność natomiast nie jest stanem emocjonalnym, lecz środowiskiem, w którym album się rozgrywa. W rezultacie <strong><em>Upheaval</em></strong> brzmi jak zapis momentu, w którym człowiek przestaje walczyć, a zaczyna obserwować własny upadek.</p>
<p><strong>Soliloquium</strong> unika pułapki, w którą wpada wielu twórców melancholijnego metalu – przesłodzenia, nadmiernej melodyjności, emocjonalnego kiczu. Zamiast tego oferuje narrację, która jest brutalnie szczera i pozbawiona ozdobników.</p>
<p><strong><em>Contrarias</em></strong> to jeden z tych momentów, w których album próbuje rozszczelnić swoją surowość, wprowadzając miękkie, niemal kojące pasaże. To świadome spowolnienie, które ma zaskoczyć. Utwór zdaje się wygasać, po czym wraca, by dołożyć jeszcze odrobinę melancholii. Ten zabieg jest efektowny, choć niepozbawiony ryzyka. Dla części słuchaczy może działać jak wytrącenie z immersji, jakby kompozycja na chwilę traciła własną trajektorię.</p>
<p>Tytułowy<strong><em> Upheaval</em></strong> funkcjonuje odwrotnie. Nie szuka gwałtownych zwrotów, nie próbuje rozbić formy. To utwór oparty na konsekwencji, nie na szaleństwie. Porusza się po dobrze znanej ścieżce, świadomie unikając eksperymentu. Nie musi udowadniać, że potrafi więcej. Jego siła tkwi w stabilności, w pewności, że nie zdradzi raz obranej struktury.</p>
<p>Projekt może nie wygina czasoprzestrzeni, ale dostarcza dokładnie to, czego oczekuję od dobrego, melodyjnego death/doom metalu. Miażdżącą rozpacz, która w całym swoim horrorze potrafi odsłonić przebłyski piękna. To materiał wymagający, na momenty, w których obcujesz ze swoim smutkiem jak z nieproszonym gościem, pozwalając mu wejść, rozsiąść się i mówić.</p>
<p>W tych długich, powolnych frazach jest coś z marszu przez mgłę, w której każdy krok wydaje się równie bezsensowny, co konieczny. A jednak – i tu tkwi jej największa siła – w tej mglistości pojawiają się drobne, niemal nieśmiałe refleksy światła. Nie nadzieja, bo ta byłaby zbyt łatwa. Raczej coś jak blask księżyca odbity w kałuży na pustej ulicy. Piękno, które nie zmienia sytuacji, ale przypomina, że nawet w najgłębszym mroku istnieją rzeczy, które nie poddały się całkowicie.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/soliloquium-upheaval2026/">SOLILOQUIUM &#8211; „Upheaval&#8221;(2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/soliloquium-upheaval2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>SGÁILE &#8211; „Onwards to Embrace the Echo&#8221; (2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/sgaile-onwards-to-embrace-the-echo-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/sgaile-onwards-to-embrace-the-echo-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Adam Pilachowski]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 17:34:57 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[progressive/post metal]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[Sgàile]]></category>
		<category><![CDATA[Sgaile - Onwards to Embrace the Echo]]></category>
		<category><![CDATA[These Hands Melt]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=369004</guid>

					<description><![CDATA[<p>Sgàile wraca z Onwards to Embrace the Echo w momencie, w którym – wydawałoby się – jego język muzyczny został już w&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/sgaile-onwards-to-embrace-the-echo-2026/">SGÁILE &#8211; „Onwards to Embrace the Echo&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Sgàile</strong> wraca z <strong><em>Onwards to Embrace the Echo</em></strong> w momencie, w którym – wydawałoby się – jego język muzyczny został już w pełni ukształtowany. A jednak <strong>Tony Dunn</strong> po raz kolejny udowadnia, że potrafi wyjść poza własny cień. Ten trzeci album nie tylko podnosi poprzeczkę, ale wręcz przestawia ją na zupełnie inny horyzont, jakby wcześniejsze dokonania były jedynie szkicami do właściwego dzieła.</p>
<p>W porównaniu z surowym, bardziej kameralnym <strong><em>Ideals &amp; Morality</em></strong>, nowy materiał brzmi jak artysta, który wreszcie złapał wiatr w żagle. Tam, gdzie debiut operował intymnością i melancholią, tutaj mamy pełne rozmachu kompozycje, które nie boją się ani progresywnej narracji, ani folkowej ornamentyki. <strong><em>Traverse the Bealach</em></strong> z kolei było albumem przejściowym, próbą wyjścia poza ramy, ale jeszcze nie w pełni odważną. <strong><em>Onwards to Embrace the Echo</em></strong> to już gra va banque. Dunn stawia wszystko na jedną kartę i wygrywa, bo wreszcie mówi swoim głosem, bez półśrodków, bez asekuracji.</p>
<p>Słychać tu szkocki folk – nie jako dodatek, lecz jako kręgosłup, na którym budowana jest cała konstrukcja. To muzyka, która nie tylko czerpie z tradycji, ale też ją przetwarza, jak kowal, który z jednego kawałka metalu potrafi wykuć zarówno amulet, jak i broń. <strong>Dunn </strong>łączy progresywne struktury z pogańską symboliką tak naturalnie, jakby od lat pracował nad tym jednym, kluczowym albumem. I rzeczywiście <strong><em>Onwards to Embrace the Echo</em></strong> brzmi jak dzieło, do którego dojrzewa się latami.</p>
<p>Choć <strong><em>Onwards to Embrace the Echo</em></strong> imponuje koncepcyjnie, to właśnie brzmienie i produkcja stanowią jego największy krok naprzód. <strong>Dunn</strong> wreszcie znalazł złoty środek między organiczną surowością a przestrzenną klarownością. Album brzmi jak dzieło artysty, który nie tylko zna swoje narzędzia, ale potrafi nimi operować z chirurgiczną precyzją. Już kolejny po wstępie <strong><em>Destination Addiction</em></strong>,<strong> <em>Vindicated</em></strong> pokazuje, że <strong>Sgàile </strong>stawia wszystko na jedną kartę. Gitary są przestrzenne jak szkockie wybrzeża, perkusja ma ciężar kamiennych kręgów, a wokale – wielowarstwowe, niemal chorałowe – prowadzą narrację niczym przewodnik po zapomnianych legendach. W <strong><em>The Sunset Haze</em></strong> <strong>Dunn</strong> bawi się dynamiką, raz zwalniając do intymnego szeptu, raz eksplodując pełnym brzmieniem, jakby chciał powiedzieć: „to jest mój język, mój rytm, mój żywioł”. Z kolei <strong><em>Watch for the Widowmaker</em></strong> to majstersztyk produkcyjny. Utwór, w którym każdy instrument ma swoje miejsce, a jednocześnie całość pulsuje jak jeden organizm. Nawet bardziej kontemplacyjne <strong><em>Senses of an Angel</em></strong>, z gościnnym udziałem <a href="https://www.metal-archives.com/artists/Heike_Langhans/451863"><strong>Heike Langhans</strong></a> <strong>(Sojourner, ex-Draconian)</strong> nie traci na sile. Przeciwnie, jego minimalistyczna narracja działa jak oddech między falami, pozwalając słuchaczowi zanurzyć się głębiej.</p>
<p><strong>Sgàile</strong> porusza się po swoich kompozycjach z wyczuciem twórcy, który zna granice gatunku, lecz traktuje je raczej jako sugestię niż jakikolwiek rodzaj ograniczenia. Gitary budują tu przestrzenne, masywne konstrukcje, a wokal <strong>Dunna</strong> – elastyczny, pełen charakteru, chwilami wręcz przewodnicki – spaja całość w jednolitą, sugestywną narrację.</p>
<p>Jego talent jest niewątpliwie wielowarstwowy. Techniczna biegłość na każdym instrumencie stanowi jedynie fundament, na którym wyrasta zdolność kreowania utworów meandrujących.</p>
<p>A wokal? Nie jest ozdobnikiem, lecz równorzędnym filarem brzmienia, nadającym muzyce kierunek, temperaturę i emocjonalny ciężar. To pokaz nie tylko umiejętności, ale też dojrzałego warsztatu i kreatywności, która zdaje się nie mieć dna, jakby <strong>Dunn</strong> wciąż odkrywał nowe ścieżki w świecie, który sam zbudował i który nadal się przed nim otwiera.</p>
<p><strong><em>Onwards to Embrace the Echo</em></strong> jest albumem, który nie tyle domaga się uznania, co je wymusza swoją konsekwencją, emocjonalną przejrzystością i kompozycyjną odwagą. <strong>Sgàile</strong> udowadnia, że potrafi tworzyć muzykę niepodległą trendom. Muzykę, która rośnie w słuchaczu, zamiast próbować go natychmiast uwieść. To rzadki przypadek płyty, która działa jednocześnie w skali intymnej i monumentalnej.</p>
<p>W tych pięćdziesięciu minutach nie ma przypadkowych dźwięków. Każdy motyw, każde przejście, każdy oddech jest częścią większej narracji, która prowadzi słuchacza przez świat utkany z melancholii, determinacji i cichej, ale nieustępliwej siły. To album, który nie kończy się wraz z ostatnim dźwiękiem. Zostaje w pamięci, rezonuje, wraca jak echo, które nie chce się rozproszyć. Album nie tylko opowiada historię, ale ją wykuwa – warstwa po warstwie, jakby <strong>Dunn </strong>pracował nad nim z tą samą cierpliwością, z jaką rzeźbi się runy w kamieniu.</p>
<p>Jeśli pretendent do płyty roku ma oznaczać dzieło kompletne, świadome i emocjonalnie prawdziwe, to <strong>Sgàile</strong> spełnia te kryteria z nadwyżką. <strong><em>Onwards to Embrace the Echo</em></strong> to nie tylko kolejny krok w jego twórczości, lecz moment przełomowy. Ten, w którym artysta nie tylko odnajduje swój głos, ale zaczyna nim mówić pełnią możliwości.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/sgaile-onwards-to-embrace-the-echo-2026/">SGÁILE &#8211; „Onwards to Embrace the Echo&#8221; (2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/sgaile-onwards-to-embrace-the-echo-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>HAZAEL &#8211; „When the Sun is Dead” (1996/2026)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/hazael-when-the-sun-is-dead-1996-2026/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/hazael-when-the-sun-is-dead-1996-2026/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Brzeźnicki]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 10 Nov 2026 15:41:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[2026]]></category>
		<category><![CDATA[Crossover]]></category>
		<category><![CDATA[death metal]]></category>
		<category><![CDATA[Deformeathing Production]]></category>
		<category><![CDATA[HAZAEL - When the Sun is Dead]]></category>
		<category><![CDATA[metal]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<category><![CDATA[thrash]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=368949</guid>

					<description><![CDATA[<p>Nie minęło wiele czasu od kolejnej reedycji kvltowego Thora nagranego przez nieodżałowanego Hazaela, a mamy już okazję wejść w posiadanie Epki zatytułowanej&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/hazael-when-the-sun-is-dead-1996-2026/">HAZAEL &#8211; „When the Sun is Dead” (1996/2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Nie minęło wiele czasu od kolejnej reedycji kvltowego <strong>Thora</strong> nagranego przez nieodżałowanego <strong>Hazaela</strong>, a mamy już okazję wejść w posiadanie Epki zatytułowanej <strong>When the Sun is Dead</strong>. Epka pierwotnie wydana została na kasecie w 1996 roku przez <strong>Baron Records</strong>, a w maju tego roku wytwórnia <strong>Deformeathing Production</strong> zadbała o wznowienie na CD i LP. Jest to niewątpliwie idealny moment na przypomnienie tego materiału, bo jakby nie liczyć – w 2026 roku mija idealnie trzydzieści lat od jego oryginalnej premiery. Tamtego dnia (w 1996 roku) posiadałem kilkuletni staż w „metalowaniu”. Mimo to informacje o Epce <strong>When the Sun is Dead</strong> kompletnie mnie ominęły. Nie wiem, czy byłem ignorantem, ale wydaje mi się, że materiał ten został ominięty szerokim łukiem przez media i fanów. Wnioskuję tak również dlatego, że o drugim krążku, <strong>The Kiss and Other Movements</strong>, pisało i rozmawiało się częściej, pomimo że zespół już nie istniał, a jego wydawcą stała się mała<strong> Ceremony Records</strong>. Fakt ten sprawił, że wznowienie wyprodukowane w tym roku dla Epki było moim pierwszym kontaktem z tym materiałem.</p>
<p>Jestem totalnym maniakiem <strong>Thora</strong> i zapewne nie jestem odosobniony w przekonaniu, że jest to jeden z lepszych albumów deathmetalowych nagranych w naszym kraju w latach 90.. Lubię też dwójkę. Tak, jest zupełnie inny, bliżej mu do <strong>My Dying Bride</strong> niż <strong>Unleashed</strong>, ale mi wszedł i nie potępiłem zespołu za tak drastyczny skok w inne rejony. Obcując dziś z <strong>When the&#8230;</strong>, słyszę głównie pomost pomiędzy tymi płytami, ale nie jest to jedyna rzecz, jaką wyłapuję. Dla mnie ta Epka jest materiałem nagranym przez zespół niezdecydowany. Rzeczy, które tu się dzieją, niekoniecznie pozwalają zespół przykleić do jakiejś sceny, ale też ciężko je w pełni odbierać jako spójne czy szczere. Sukces <strong>Thora</strong> wzbudził zainteresowanie <strong>Century Media</strong>, co w tamtych czasach musiało być czymś wręcz kosmicznym. Zawsze byłem pewien, że to sama wytwórnia wymusiła zmianę stylu muzycznego na muzykach, przez co utwory, jakie powstały po debiucie, można by z łatwością sobie ułożyć gdzieś w miejscu „no nie mieli wyjścia”. Jak się teraz okazuje, powodem zerwania kontraktu z <strong>Century</strong> była rzekomo właśnie ta zmiana muzyczna, którą to zainicjował sam band. Tu mi się informacje trochę rozjeżdżają z wcześniejszymi przekonaniami, no ale cóż. Stało się, zamiast nagrać kolejny cios w stylu <strong>Thora</strong> muzycy zwolnili i odeszli od deathu. Nie było to w sumie niczym dziwnym w tamtym okresie, death metal powoli się „kończył”, a zespoły typu <strong>Gorefest</strong>, <strong>Obituary</strong>, <strong>Dismember</strong> czy <strong>Entombed</strong> zaczęły mocno eksperymentować. Wszystko byłoby pewnie spoko, gdyby nie fakt, że pomimo zajebistej produkcji (Ep nagrano w <strong>Woodhouse Studios</strong> z <strong>Waldemarem Sorychtą</strong> za sterami) materiał okazał się nijaki – przynajmniej ja mam takie zdanie.</p>
<p>W moim uznaniu przyczyną tego stanu rzeczy było wspomniane niezdecydowanie. Ciągoty do wpływów z debiutu <strong>Machine Head</strong> walczą tu o byt z echami metalu nordyckiego i jakichś bardziej melodyjnych wstawek. Zespół skoczył w wodę, ale nie wystarczająco głęboką. Gdyby poszli od razu radykalnie w doom znany z płyty drugiej, myślę, że wyszłoby im to na lepsze. Dobrze wyszliby też, gdyby pozostali na ścieżce deathmetalowej. Wybrali jednak coś pomiędzy i zaserwowali dobrze wyprodukowanego dziwoląga, na którym jest wiele dobrych momentów, ale jako całość totalnie niespójnych.</p>
<p>Powiem szczerze, że materiał ten traktuję jako rzecz, którą chciałem mieć na półce ze względu na inne materiały zespołu. Mam <strong>Clairvoyance</strong>, mam <strong>Thora</strong> i liczę, że w końcu ktoś wyda <strong>The Kiss and Other Movements</strong>. Ostatecznie cieszę się też, że uzupełniam dyskografię tego świetnego zespołu o <strong>When the Sun is Dead</strong>. Niemniej jednak uważam, że jest to materiał nagrany przez zespół pogubiony i niegotowy, niezdolny do podejmowania trudnych decyzji, których konsekwencje miały mieć wielkie znaczenie w przyszłości. Wszystkie te wnioski wyciągam tylko na podstawie odsłuchu ich nagrań, nie znam muzyków, nigdy z nimi nie rozmawiałem i może się brutalnie mylę, ale takie jest moje stanowisko na dziś.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/hazael-when-the-sun-is-dead-1996-2026/">HAZAEL &#8211; „When the Sun is Dead” (1996/2026)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/hazael-when-the-sun-is-dead-1996-2026/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
