Przejdź do treści

Placebo, Maria Iskariot – relacja z koncertu, Łódź (18.11.2026)

8

Zorganizowaną przez Live Nation Polska wizytę celebrującego trzydzieste urodziny zespołu Placebo w łódzkiej Atlas Arenie uznałem za świetną okazję, aby zobaczyć ten nawet lubiany przeze mnie zespół na żywo. Okazja tym bardziej wyjątkowa, że z racji wydania niedawno nowej wersji debiutanckiego albumu Placebo, zespół postanowił oprzeć urodzinową setlistę o debiut, oraz wydany dwa lata później Without You I’m Nothing, który jest już klasykiem. Przekonany o tym, że lepszej okazji na zobaczenie Anglików w akcji już nie będzie, wyruszyłem w środowe popołudnie w drogę do Łodzi.

Rola supportu przypadła belgijskiemu Maria Iskariot – trzem punkowym dziewczynom i perkusiście, którzy stojąc przed jednym z większych tłumów w swojej krótkiej karierze mieli za zadanie tę gawiedź rozgrzać. Czy się udało? Myślę, że częściowo – na pewno były w tym występie dobre momenty, młodzieńcza energia jego członkiń mogła zarażać, a wokalistce nawet udało się nakłonić niektóre osoby do powtarzania po niej flamandzkiego tytułu Dat vind ik lekker, co było dość trudne bazując wyłącznie na słuchu. Ogólnie zaliczyłbym występ Maria Iskariot na plusik, chociaż w domowym zaciszu odpalać dokonań grupy niemal na pewno nie będę.

Przygotowania do koncertu Placebo odbywały się głównie pod znakiem zakazu korzystania z telefonów, jest to inicjatywa, którą raczej popieram, zwłaszcza po niedawnym koncercie Ghost w tej samej zresztą lokalizacji. Można było jednak rozwiązać to podobnie (czyli pokrowcami na telefony), zamiast emisji aż dwóch nagrań z prośbą o niekorzystanie z telefonów, oraz porozwieszanych absolutnie wszędzie, nawet w każdej kabinie w toaletach, ogłoszeniach z treścią tych nagrań. Niemniej miło było zobaczyć, że przynajmniej na płycie publika dostosowała się do tych próśb, i kilka telefonów pojawiło się dopiero w trakcie bisów.

Co do samego występu Anglików, mam mieszane odczucia. Na pewno podobała mi się oprawa, którą stanowiło pięć podłużnych paneli wyświetlających jeden wielki miks animacji ozdabiających utwory oraz grających na scenie muzyków, którzy niestety nie zawsze dowozili. Panowie zaczęli od dość niemrawego wykonania Pure Morning i Come Home, w trakcie którego część fanów zaprezentowała przygotowane na ten numer białe kartki z napisem „WEL-COME HOME”, co wywołało uśmiech na twarzy Briana Molko. Być może w następstwie tej akcji, sytuacja na scenie zaczęła się poprawiać – od You Don’t Care About Us zespół wyglądał nieco bardziej żywiołowo, a świetne wykonania Bionic czy Allergic (to Thoughts of Mother Earth) okazały się highlightami wieczoru. Niestety przez cały koncert miałem wrażenie, że Molko momentami dość mocno oszczędza się wokalnie – nierzadko trudne do wyciągnięcia fragmenty śpiewane zastępował melorecytowaniem. Być może należy przypisać to jego niedawnej chorobie, przez którą zespół jeszcze w ubiegłym tygodniu odwoływał swoje występy, no ale cóż – chociaż miło, że zespół jednak wystąpił, to kilka utworów (chociażby Nancy Boy) mocno ucierpiało na formie, a raczej jej braku, wokalisty. Za ciekawą, choć jednocześnie dyskusyjną decyzję uważam odśpiewanie Without You I’m Nothing wspólnie ze Stefanem – cieszę się, że usłyszałem ten świetny numer na żywo, ale wolałbym chyba jego oryginalną aranżację. Podobnie zresztą, jak wolałbym trochę żywszą publikę – takiego pikniku pod sceną chyba jeszcze nigdy nie widziałem, a przecież numery takie jak Brick Shithouse aż prosiły się o to, aby coś z siebie dać. Może więcej zaangażowania od publiczności poskutkowałoby większym zaangażowaniem zespołu? Dodam jeszcze, że bardzo dobrze wypadły jedyne „nowsze” kompozycje, zaprezentowane w środę przez zespół – niedawno opublikowany singiel HELEN KELLER, oraz zagrany na bis cover Running Up That Hill Kate Bush, w trakcie którego na uczestników koncertu posypało się konfetti z nazwą zespołu.

Setlista:
Pure Morning
Come Home
You Don’t Care About Us
Teenage Angst
Bionic
Without You I’m Nothing
Allergic (to Thoughts of Mother Earth)
36 Degrees
I Know
Brick Shithouse
My Sweet Prince
Lady of the Flowers
HELEN KELLER
Bruise Pristine
Nancy Boy
Every You Every Me
Running Up That Hill (A Deal With God)

Nie był to na pewno koncert idealny, ale mimo tego opuszczałem Atlas Arenę zadowolony, choć zapewne bardziej z faktu odhaczenia kolejnego zespołu, który chciałem zobaczyć oraz usłyszenia kilku klasyków, które chciałem usłyszeć, niż z samego poziomu zaprezentowanego przez Placebo. Oceniając na podstawie ich środowego występu, jestem przekonany, że było to z mojej strony jednorazowe uczestnictwo. No, chyba że przyjadą jeszcze na jubileuszowe odgrywanie Sleeping With Ghosts – wtedy się zastanowię. Koniec końców cieszę się, że wydarzenie się odbyło, nawet jeśli przełożenie go prawdopodobnie byłoby lepsze dla poziomu show.

Łukasz W.
(Visited 1 times, 8 visits today)