Trudne zadanie postawił przed sobą cztery lata temu belgijski Psychonaut. Ich debiutancki długograj Unfold the God Man wziął szturmem serca tych fanów cięższych odmian progresji oraz wszelakich „postów”, którym udało się do niego dotrzeć (jeśli jeszcze tego nie zrobiliście, to mogę tylko i wyłącznie polecić sprawdzenie go), przy okazji zawieszając bardzo wysoko poprzeczkę ewentualnemu następcy. Poprzeczkę, którą trio na Violate Consensus Reality bezproblemowo przeskoczyło, dostarczając fanom bardzo poważnego kandydata do miana płyty roku.

Belgom do osiągnięcia tego wystarczyły dwie rzeczy: skrócenie metrażu oraz wyeliminowanie dłużyzn, które niestety zdarzały się w drugiej połowie 70-minutowego debiutu. Dzięki temu dostajemy nieco bardziej skondensowaną (konkretnie do 52 minut) dawkę rewelacyjnego, zróżnicowanego post metalu, która pozbawiona jest słabych momentów. Trio przystępuje do ataku natychmiastowo, od pierwszych dźwięków otwierającego album A Storm Approaching, który wraz z All Your Gods Have Gone i Age of Separation rzuca nowych słuchaczy na głęboką wodę, złożoną z nieprzewidywalnych zmian w rytmice, solowych popisów gitarowych Stefana De Graefa (nienagannych technicznie) oraz ciężkich, aczkolwiek chwytliwych riffów. W pełni zaprezentowana zostaje też różnorodność wokalna, będąca jednym ze znaków rozpoznawczych Psychonaut – od potężnych chrapliwych wrzasków po bardzo przyjemny, czysty śpiew.

Tytuł „płyty roku” Violate Consensus Reality w moim odczuciu zdobywa jednak dopiero po pierwszych trzech numerach. To wtedy w kompozycje wkrada się więcej przestrzeni, a zespół wzbija się na wyżyny, których do tej pory nie dosięgał. Idealnym przykładem tego są najlepsze na krążku piękny utwór tytułowy oraz następujący tuż po nim eteryczny Hope. Ten pierwszy, nagrany z gościnnym udziałem Colina H. Van Eechkouta (Amenra) i odpowiedzialnej za wspomniane piękno Stefanie Mannaerts (Brutus), to progresywna kompozycja, bardziej niż na agresywne natarcie stawiająca na atmosferę i riffy rodem z katalogu Dvne, dla których przeciwwagą jest wybuch wokalisty Amenry. Melancholijny Hope jest za to zdecydowanie najłagodniejszym punktem albumu, to delikatny kawałek zawierający wyłącznie czysty śpiew i niosący ze sobą (również w warstwie tekstowej) mnóstwo tytułowej nadziei. Ten niebotycznie wysoki poziom zostaje utrzymany w singlowym Interbeing, stanowiącym bardziej typową dla Psychonaut fuzję agresji z łagodniejszym, bardziej melodyjnym podejściem. To jednak nie koniec – przed słuchaczem jeszcze krótki, furiacki A Pacifist’s Guide to Violence (tak agresywnie trio jeszcze nie grało) oraz epicki, dwunastominutowy Towards the Edge, nasuwający skojarzenia z twórczością Mastodon, okraszony świetną gitarową solówką oraz zakończony delikatnym śpiewem Mannaerts, który to spina klamrą kompozycyjną drugą część albumu. Po prostu poezja!

Tak naprawdę uważam, że żadne słowa nie są w stanie oddać tego, jak dobrym materiałem Belgowie uraczyli nas na Violate Consensus Reality. To pozycja dojrzalsza, bardziej treściwa i po prostu całościowo lepsza od ich rewelacyjnego debiutu, dla mnie bezsprzecznie jest najlepszym krążkiem, jaki słyszałem w tym roku. Pod kątem poziomu wydawnictw belgijskie trio jest obecnie w ekstraklasie post-metalu i z całego serca życzę im, aby jak najszybciej poszła za tym rozpoznawalność. A to może zacząć się już od was – dlatego gorąco zachęcam do sprawdzenia ich, zanim przyjadą do Polski na jakiś koncert.

Ocena: 10/10

PSYCHONAUT | Mechelen | Facebook