Mały pokoik to wyjątkowo trafny tytuł albumu. Rzeczywiście pozornie nieduże to lokum, oszczędne, ale ze smakiem urządzone, no i z ciekawymi widokami, które roztaczają się za oknem. Od razu zaznaczę, że najczęściej na łamach tego portalu próbujemy pogodzić się z podawanym na wiele twórczych sposobów hałasem. Pragma częściej poszukuje dźwięków i sposobów ich artykulacji, które raczej przynoszą wyciszenie. Owszem, dzieje się to często z pewnym rytmicznym nerwem, jak w Smakoszu czy w obu częściach Uciekiniera. Oniryczny klimat nie oznacza bowiem, że w dźwiękowych pejzażach nie pojawia się mobilizująca słuchacza energia, nawet jeśli przepojona nostalgią. I dlatego jest ciekawie.

Aranżacyjne wyczucie przynosi wartość dodaną. Suma prostych środków wyrazu daje sumę wyższą, niż można by się spodziewać. Rozedrgana gitara Tomasza Deryły, pulsujący, energetyzujący całość bas Michała Sepioło, żywe bębny i perkusjonalia Piotra Czechowskiego, ciepły, rozmarzony, ale kiedy trzeba zadziorny głos Doroty Jarząbek-Rogaczyk, do tego podane z rzadka drobne, elektroniczne wtręty (całość jednak zdecydowanie akustyczna) skutecznie zamykają nas w niedużej przestrzeni pełnej znaczeń. Czasem jakaś drobnostka, dosłownie parę dźwięków, jakiś mniej oczywisty pomysł, dodają tym piosenkom kolorytu. Jakby w niepozornej skorupce rozłupanego orzecha znajdował się obszerny świat. Niemniej jednak w Małym pokoiku utrzymuje się przez cały odsłuch atmosfera intymnego spotkania z muzyką i słowem. Nie jest w nim jednak duszno, bo szeroko otwarte okna (dzięki świetnej produkcji) wpuszczają do środka powietrze.

Pragma to zachęta do czułego, refleksyjnego, ale też wyzbytego nudy czy ckliwości spotkania. Jak każda autorska propozycja, ta nie musi docierać do mas. Będzie jednak torować sobie drogę do wrażliwych serc i umysłów. Bardzo dobrze słuchałoby się propozycji warszawskiego kwartetu w małym klubie z księżycem zaglądającym przez okno. Oby już wkrótce.

ocena: 8/10

Oficjalna strona zespołu na Facebooku