Album wydany został w digipacku, Aesthetic nigdy nie oszczędza na swoich wydawnictwach i stara się je wypuszczać na wysokim poziomie, co dla kupujących na pewno jest sporą zachętą. Wnętrze digipacku utrzymuje klimat tajemniczej okładki, a szukanie jakichkolwiek informacji o projekcie mija się z celem. Ascetyzm i mrok są tu podstawą, tak w aspekcie wizualnym, jak i muzycznym.
Diagenesis jest bodajże trzynastym albumem projektu i opisywany jest jako finalny akt śmierci. Ciekawe, czy artysta prowadzący samodzielnie tego potwora rozumie to jako ostatni album, czy może zamknięcie jakiejś historii, aczkolwiek muzycznie na pewno chciał spróbować zobrazować smutek i pustkę, jaka może pojawiać się w momencie żegnania się ze światem żywych. Ponad godzinny album pozbawiony jest światła, pozytywnych emocji. Jego esencją jest mrok, żałoba, skrajna samotność, brak wyższego celu w istnieniu jednostki – śmierć przedstawiona muzyką nie wpuszcza nadziei na życie po śmierci. Przytłaczający smutek ukazuje zgon jako finał egzystencji, nadejście ciemności totalnej i wymazanie „Ja” odchodzącej jednostki. Silnie ambientowy funeral doom metal stworzony na Diagenesis jest maksymalnie oszczędny w środkach, ale naładowany uczuciem beznadziei, która ma uderzać w słuchacza i skłaniać go do próby zrozumienia, czym jest faktycznie „dar życia”. Od strony emocjonalnej dzieje się tu wiele, czego nie można powiedzieć o muzyce. Tu trzeba przygotować się na minimalistyczne kompozycje, zbudowane na powolnie odgrywanych na gitarze akordach, tłach klawiszowych i niskich growlach. Muzyka jest też pozbawiona rytmu, co jakiś czas pojawia się jakiś akcent, ale nie uświadczamy tu typowego bicia perkusji – byłby to zbyt żywotny element i mógłby zepsuć koncept.

Diagenesis nie jest dla każdego, sam miałem na początku z nim problem, ale przesłuchanie go w całości i wczucie się w jego klimat pomogło. Wierzę, że mamy w kraju ludzi, którzy docenią ten mroczny akt morderczej depresji. Until Death Overtakes Me jest zdecydowanie wart poznania.

Artykuł UNTIL DEATH OVERTAKES ME – „Diagenesis” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Długą drogę przeszedł projekt dowodzony przez Stanislava Govorukha od czasu stworzenia materiału na Rip... Mając jeszcze poprzedni krążek świeżo wyryty w pamięci, oczekiwałem po Axis of Tortures totalnej niszczarki pozytywnych emocji grobowym doom metalem. Jak się okazało, muzycy postanowili pójść nieco dalej. W pierwszym kontakcie nie byłem tym faktem zachwycony, apetyt mając raczej na jeszcze większy niż na Rip Tide dół i smoliście wolne tempa. Jest więc i negatyw i kompletny brzmieniowy gruz, ale mamy tu też do czynienia z dużą ilością nowych wpływów, od przyspieszeń po schizofreniczne dysonanse i różne chore dziwactwa. Musiałem to przetrawić, odsłuchać kilka razy i wyzerować własne oczekiwania.

Pierwszym elementem, jaki zaczął działać na korzyść Axis…, okazały się dynamiczne ciężary, które pojawiają się tu bardzo gęsto. Rytmicznie wbijane riffowe gwoździe do wtóru podbijającej pod nie sekcji rytmicznej wywołały skojarzenia z wczesnym My Dying Bride i z ich minialbumem Symphonaire Infernus et Spera Empyrium, który jest równie mroczny, co sztuka Suffer Yourself. Ten wspólny mianownik rozpoczął mą drogę w głąb płyty, która stopniowo dawała odzierać się z warstw, ukazując całą gamę świetnych partii. Dochodzimy tu już do oczywistego wniosku, iż nie jest to album łatwo przyswajalny. Artyści zadbali, by ich muzyka została ze słuchaczem na dłużej, mieszając w aranżach, w strukturze nieraz kilkunastominutowych utworów, które zawierają całą gamę rozwiązań – od psychodeli, przez doomowe pogrzeby, transowe melodie, po blastowe, prawie black metalowe zrywy.

Łatwo nie jest, ale jeżeli lubicie naprawdę ciężką i dołującą sztukę, która na dodatek jest ambitna, to może to być płyta dla Was. Suffer Yourself na Axis of Tortures stworzył koncept tekstowo-muzyczny o szerokim polu rażenia, dbając jednocześnie, by ani jedna nuta nie zahaczyła o banał. Mocna pozycja, choć chyba ostatecznie Rip Tide mnie porobiła bardziej.

Suffer Yourself na Facebook’u.

Artykuł SUFFER YOURSELF – „Axis of Tortures” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Jak się okazało, tym razem wytwórnia nie wysłała mnie w odmęty psychodelicznego black metalu i wraz z Mesmur zaproponowała głębiny maksymalnie powolnego doom metalu. Chthonic jest pięcio-utworową płytą, która trwa prawie pięćdziesiąt minut, a więc musicie sobie zdawać sprawę, że przebojów radiowych tu nie uświadczycie. Grobowy doom dominuje przez cały czas trwania krążka, a małe wpływy psychodelicznego rocka lat przeszłych, ukazujące się głównie w partiach pozbawionych przesterów gitarowych i klawiszy, są wyjątkami potwierdzającymi regułę. Tworząc swą sztukę muzycy zadbali, by była absolutnie czysta gatunkowo, by stała się wręcz encyklopedycznym przykładem gatunku funeral doom metal. Ich powolny, ociężały, a zarazem bardzo atmosferyczny i ciężki album wgniata, czaruje i zmusza do wybicia się z codziennego biegu, szybkiego trybu życia. Spowalnia tętno serca, wprowadza spokój i daje okazję na chwilę kontemplacji.

Ja zapadłem się w świat Chthonic od pierwszych sekund pierwszego jej odsłuchu. Jest w tej płycie coś, co bezproblemowo uzyskało moją akceptację. Jest szczera, niewymuszona i niekoniunkturalna. Jej mocą jest brak niepewności, zbędnych elementów i często spotykanych u niektórych zespołów zagrywek pod publikę. Jest pewnie trochę zespołów oferujących muzykę o podobnym charakterze, a Mesmur na pewno nie wymyślił koła na nowo, ale wnosi do gatunku swoje JA, które posiada odpowiednią dawkę wyjątkowości i charyzmy. Zdecydowanie będę wracał do Chthonic.

Artykuł MESMUR – „Chthonic” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Snute powolnymi melodiami kompozycje, oprawione w ciężkie i mozolne niczym masywy chmur wokale, żonglerka kontrastem wyczuwanym między delikatnymi, onirycznymi nutami i przygniatającymi death metalowymi growlami, wszystko to stanowi o charakterystyce Tide Turns Eternal. Wspomniany synkretyzm zaskakuje nieco mniej, kiedy spojrzy się na muzyków stojących za omawianym projektem. Death metalowe zamiłowanie Derricka Velli, znanego z Tomb Mold, spotyka się w Dream Unending z inspiracjami Justina DeTore’a, który udziela się w szeregu doom i heavy metalowych załóg (Sumerlands, Solemn Lament, Stone Dagger i Devil’s Dare).

7 kompozycji kanadyjsko/amerykańskiego duetu dostarcza 45 minut muzyki splecionej z nici podobnej do tych, z których swoje utwory przędą Amerykanie z Bell Witch, Australijczycy z  Mournful Congregation, czy Niemcy z Ahab i Urza. Krzywdzące byłoby jednak oceniać Tide Turns Eternal wyłącznie przez pryzmat funeral doom, czy death metalu. W niektórych kompozycjach słychać wyraźne ciągoty do wycieczek w rejony progresywne (In Cipher I Weep, tytułowy Dream Unending, czy instrumentalny Forgotten Farewell). Z niemałego zaskoczenia w zamykającym płytę Tide Turns Eternal biorą słuchacza też kobiece wokale. Niby proste patenty, potrafią jednak dodatkowo urozmaicić ten bardzo udany album.

W listopadzie na rynku ukaże się kontynuacja Tide Turns Eternal w postaci Song of Salvation. Z chęcią sprawdzę, czy udało się muzykom utrzymać niezły poziom debiutu. Bo ten prezentuje się naprawdę okazale.

Artykuł DREAM UNENDING – „Tide Turns Eternal” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Suffocation 

Draconian

Mgła

Helevorn

Memoriam

Protector

Aeonian Sorrow

Passengers In Panic

Moribund Oblivion 

Artykuł Gothoom Open Air – Tekovský Hrádok (22-23.07.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

The Omnipresence Of Loss to debiutancki krążek pochodzącej z Berlina grupy, zawierający pięć trwających (jak przystało na gatunkowe ramy) średnio 10-15 minut kawałków. Utrzymany w klasycznie powolnych tempach materiał sunie przed siebie jak kolosalny masyw chmur, przemierzający gniewnie jakąś zapomnianą, bezimienną krainę. Zwaliste riffy, growl (urozmaicony miejscami potępieńczymi zawodzeniami) oraz klimat pozbawionego życia pustkowia, kojarzący się z twórczością późnego Celtic Frost i Triptykon, to cechy, które powinny z miejsca przekonać do Urzy sympatyków smolistego death/doom metalu.

Co istotne, tej trudnej i beznadziejnej podróży nie towarzyszy uczucie znużenia czy przemęczenia (o które akurat w tej muzycznej szufladzie przecież wyjątkowo łatwo). Urza, mimo swojej jednostajności potrafi zaintrygować, sprawnym poruszaniem się w konwencji przyciągnąć i przekonać już przy pierwszym kontakcie. Dodając do tego odpowiednio ciężkie i muliste brzmienie, otrzymujemy album, który ma całkiem sporo (jak na swoje wąskie ramy gatunkowe) do zaoferowania.

Wracając na koniec się do kulturowych i literackich odniesień – bliżej Urzie do świata mrocznego fantasy, w którym Wielcy Przedwieczni Lovecrafta spotykają wędrujących przez wyjałowione pustkowia bohaterów Malazańskiej Księgi Poległych. Jeżeli lubicie zagłębiać się w świat pozbawiony krzty nadziei i przebijających się jedynie na horyzoncie wątłych promieni światła, będziecie przekonani. Ja jestem.

Artykuł URZA – „The Omnipresence Of Loss” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

W dorobku cypryjskiego artysty znaleźć można niejedną pozycję. Muzyk pozostaje aktywny w kilku różnych projektach, wśród których jest między innymi kapela Voz de Nenhum, która niedawno wypuściła w świat nowy krążek, nad którym pochylę się w osobnej recenzji.

Swoją solową płytę multiinstrumentalista podzielił na cztery monumentalne kompozycje, które razem składają się siedemdziesiąt pięć minut trudnej podróży przez piekielne otchłanie. Brzmienie albumu ma w sobie coś jednocześnie odtrącającego i przyciągającego. Z poszczególnych utworów wylewa się tyle żalu i goryczy, że momentami chciałoby się wcisnąć stop, by uwolnić się od agonii, niesionej przez depresyjne gitary, syntezatory i klawisze. Jednocześnie, co jakiś czas wśród kakofonii dźwięków pojawia się bardziej podniosły moment, który rozświetla drogę niczym światełko w tunelu.

Niemniej jednak to, co spotyka nas na krążku Dysangelist przypomina podróż przez kręgi piekielne w Boskiej komedii. Powolne tempo całego albumu, wsparte na filarach ciężkich riffów, a także przeciągnięte wstawki melodyczne ukazują przemyślane wykorzystanie gitar. Te z kolei wcale nie są najciekawszym elementem pokrętnej i niejednoznacznej układanki, którą znajdziemy na płycie. Rewelacyjna robota została wykonana na klasycznym pianinie. Tradycyjny instrument wsparty zaś jest nowoczesnymi rozwiązaniami elektronicznymi ze świata ambientu, a wspólnie tworzy to niezwykle przytłaczającą atmosferę. Zdecydowanie na pochwałę zasługują też wokale, utrzymane w stylistyce depressive suicidal black metal. Te z kolei wspomagane są przez wykorzystanie gdzieniegdzie chóralnych zaśpiewów, kojarzonych z kościołem prawosławnym. Jak by tego było mało, Dictator umiejętnie bawi się przejściami – momenty wyciszenia, kreowane przez rozciągnięte brzmienie gitar i melodie klawiszowe, miażdżone są przez kawalkadę ciężkiej sekcji rytmicznej. Bez dwóch zdań, pod względem wykorzystania instrumentarium ten album nie mógł być lepszy.

Na pewno Dysangelist nie jest albumem oczywistym. Przeplatanie się motywów i wątków, na których swe dzieło oparł Dictator, działa tak, jak muzyka z pogranicza funeral doom i depressive black metal działać powinna – wciąga w mroczny i sadystyczny wręcz klimat gatunków. Nie jest to materiał, do którego łatwo się wraca, aczkolwiek nagromadzenie tam różnorodnych rozwiązań powoduje, że każdy odsłuch dostarcza zupełnie nowych wrażeń. A to zawsze przyciąga mnie do danej płyty na dłużej.

Artykuł DICTATOR – „Dysangelist” (2008/2019) pochodzi z serwisu KVLT.

17.04.2017 – Wrocław, Centrum Reanimacji Kultury (wydarzenie)

Dzięki uprzejmości organizatorów mamy do wygrania jeden bilet na to wydarzenie. Jeżeli chcecie wziąć udział i powalczyć o darmową wejściówkę należy:

1) Być fanem KVLT Magazine.
2) Być fanem Behind The Mountain Records.
3) Polubić i publicznie udostępnić konkursowy post na swojej ścianie na Facebooku z dopiskiem „martwota, gorycz & melancholia”.
4) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule To The Mountains dołączając link do profilu FB wraz z imieniem i nazwiskiem celem weryfikacji wymogów konkursu.

Na zgłoszenia czekamy do niedzieli (16.04.2017) do godziny 19:00. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji, a informacja o tym fakcie zostanie zamieszczona pod postem konkursowym.

Artykuł Wygraj bilet na To The Mountains pochodzi z serwisu KVLT.

Na płytę składa się 8 utworów, trwających łącznie 53 minuty. W zdecydowanej większości opierają się one na powolnych tempach, dronowych, momentami zawodzących gitarach, oraz growlach, w których przebija się nostalgia i smutek. Melancholijną, depresyjną atmosferę podkreślają wspomniane gitary zarówno w ambientowych pasażach, jak i w klimacie jakiegoś lamentu w tle. Wspomagają je delikatne klawiszowe plamy.

Na pierwszy rzut ucha muzyka Włochów może wydawać się jednostajna. Jednak pojawia się zaskoczenie, chociażby nawiązujący do black metalu motyw w połowie kawałka tytułowego. Interesująco brzmi również przejście pomiędzy The Nymph’s Wood Hymn To The Rising Sun i Vesevo, łącząc praktycznie te dwa utwory w jeden. Podoba mi się szara, zamglona atmosfera Dirge, która jest rezultatem połączenia elementów doom/death metalu, shoegaze oraz post-rocka. Niby nic nowego, ale wciąga. Płyty słucha się z prawdziwą przyjemnością.

 

Artykuł RASPAIL – „Dirge” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.